Αυτά τα λόγια έγραφε ο Ρίτσος για τη Μάνη και σίγουρα πολλοί θα τα έχουν ψιθυρίσει για το δικό τους τόπο. Δεν είναι για μένα η Βυτίνα ο τόπος που γεννήθηκα, αλλά είναι ο τόπος που ζω, ο τόπος που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν τα παιδιά μου και που τον αγαπώ, αν όχι περισσότερο, το ίδιο με τον δικό μου.
    Κάθε γωνιά αυτής της χώρας έχει να υπερηφανευτεί για φυσικές ομορφιές, για τα έργα των ανθρώπων της και κάποτε για ανθρώπους ξεχωριστούς. Την Κυριακή που μας πέρασε είχαμε εδώ μια εκδήλωση μνήμης και τιμής στον εθνικό ευεργέτη Παναγιώτη Τριανταφυλλίδη με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 150 χρόνων από το θάνατό του. Παράλληλα ήταν και η αρχή μιας προσπάθειας που γίνεται να ξαναζωντανέψει η σχολή και το κτήμα που με το κληροδότημά του δημιουργήθηκαν εδώ. 
    Με αυτή την ευκαιρία από το σωματείο "Φίλοι του κληροδοτήματος Παναγιώτη Τριανταφυλλίδη" και ο δήμος Γορτυνίας εξέδωσαν ένα μικρο βιβλίο - βιογραφία από το οποίο σας μεταφέρω λίγα στοιχεία.

    Ο Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης γεννήθηκε στη Βυτίνα το 1810. Έχασε νωρίς τον πατέρα του στη συνέχεια το μεγάλο του αδερφό και τη μητέρα του. Το 1825 ο Ιμπραήμ καίει τη Βυτίνα και κατασφάζει τους κατοίκους της που είχαν καταφύγει στη Δρακοσπηλιά. Όσοι σώζονται αιχμαλωτίζονται και μαζί μ' αυτούς είναι τα ένας αδερφός και τρεις αδερφές του, που καταλήγουν στην Αίγυπτο, μία στο χαρέμι του Ιμπραήμ κι οι άλλες σύζυγοι Οθωμανών. Το δεκαπεντάχρονο αγόρι βλέπει όλη αυτή τη φρίκη  σκαρφαλωμένο σ' ένα έλατο. Αμέσως μετά περιπλανώμενο φτάνει ως το Ναύπλιο, πιάνει δουλειά και εκεί το βρίσκει ένας ευκατάστατος θείος του, αδερφός της μητέρας του που τον παίρνει μαζί του στη Ρουμανία. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και τη γεωργία και κατάφερε να αποκτήσει μεγάλη περιουσία αλλά δυστυχώς δε μπόρεσε να απελευθερώσει τις αδερφές του. Το χωριό του το ευεργέτησε όσο ζούσε αλλά και με το κληροδότημα που άφησε στο ελληνικό δημόσιο, όταν έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 53 ετών.
    Από τα χρήματα αυτά δημιουργήθηκαν Γεωργικές σχολές στην Αθήνα (νυν Γεωπονικό Πανεπιστήμιο), στην Τίρυνθα, στον Αλμυρό Βόλου και το 1891 στη Βυτίνα που από το 1896 έγινε Δασική Σχολή.


          Σας είχα μιλήσει και εδώ για τη σχολή που περιλαμβάνει το κτήμα και το Δασάκι.


     
      Μετά την ανακαίνισή τους τα κτίρια παραμένουν ουσιαστικά ανεκμετάλλευτα . Με την ευκαιρία της εκδήλωσης άνοιξε τις πόρτες του το μικρότερο κτήριο -που αποτελούσε τους σταύλους και τις αποθήκες αλλά πλέον είναι ένας πολύ όμορφος χώρος εκδηλώσεων.
      Παρέστησαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας , ο υπουργός Γεωργικής ανάπτυξης, βουλευτές και πολλοί άλλοι επίσημοι και όχι μόνο. Δεν είμαι και πολύ καλή στην απομνημόνευση τίτλων όποτε δεν θα επεκταθώ.










 
    Επομένως είτε είστε αθλητικοί τυποι, είτε σας αρέσουν οι λιχουδιές, σας περιμένουμε!

    Πηλού συνέχεια, με κουμπαράδες αυτή τη φορά. Και μάλιστα παραδοσιακούς, που πρέπει να περιμένεις να γεμίσουν και να τους σπάσεις, γιατί δεν έχουν άνοιγμα να σε βάζει σε πειρασμό!
 Για το ντεκουπάζ πάντως με τόσες καμπύλες  είναι από τις πιο δύσκολες επιφάνειες που έχω συναντήσει. Με το ριζόχαρτο είναι λίγο πιο εύκολα τα πράγματα , αλλά στη χαρτοπετσέτα ζορίζουν κι η μόνη λύση είναι να κόβεται το σχέδιο σε όσο γίνεται πιο μικρά κομματάκια που τοποθετούνται σαν παζλ πάνω στην επιφάνεια και τα κενά να γεμίζονται με χρώμα.
   "Μάζευε κι ας είν' και ρόγες" λοιπόν, και να που έγινε πάλι επίκαιρη η παροιμία. Κι οι κουμπαράδες είναι και για μικρά αλλά και για μεγάλα παιδιά.

 
    Μα τι μαγικό υλικό είναι αυτός ο πηλός! Θαυμάζω τους κεραμίστες και πολύ θα' θελα να μάθω κάποτε αυτή την τέχνη που κρατάει από την παλαιολιθική εποχή ακόμα. Ίσως πάλι η μαγεία της να οφείλεται στις θρησκείες που έλεγαν από παλιά πως με χώμα και νερό έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο. Ποιος ξέρει; Πάντως, όποτε βρεθώ σε εργαστήρι κεραμικής κάθομαι ώρα και παρακολουθώ, έχω τύχει και σε ώρα που ανοίγουν το καμίνι - δε μπορείτε να φανταστείτε τι πάει να πει ζέστη- και πάντα φεύγω παίρνοντας μαζί μου κάτι τις. Αυτή τη φορά βρήκαμε ένα τέτοιο εργαστήρι και πήραμε πολλά αντικείμενα, μικρά και λίγο μεγαλύτερα, όσα μου φαινόταν πως θα τους άρεσε να ντυθούν με ντεκουπάζ και ίσως να ταιριάξουν με άλλα υλικά.
    Αυτά τα διακοσμητικά είναι πολύ ευκολοδούλευτα. Επίπεδες επιφάνειες, πορώδεις, ούτε αστάρωμα δε θέλουν. Μόνο ένα χέρι λευκό χρώμα κι ύστερα ό,τι φανταστεί κανείς! Εννοείται ότι τα παίρνουμε μετά το πρώτο ψήσιμο, σκέτος πηλός χωρίς χρώματα και υάλωση.


















    Πώς σας φαίνονται; Σκέφτομαι καθώς θα πηγαίνουμε προς τα Χριστούγεννα να βάλω και πιο γιορτινά θέματα ( ήδη τρύπωσαν μερικά αγγελάκια ανάμεσα στα άλλα, χε,χε!).