Όλο  και πιο συχνά τώρα τελευταία ψάχνουμε έναν άλλο κόσμο για να δραπετεύσουμε από αυτόν εδώ που ζούμε. Έτσι που έγινε πια δεν αντέχεται... Κι ύστερα συνειδητοποιούμε ότι κι ο χρόνος κάτι έπαθε κι αυτός, αλλιώς την ξέραμε την αρχή του χειμώνα, αλλιώς ήταν ο καιρός, άλλες οι φροντίδες κι η προσμονή των γιορτών μεγάλη τέτοια εποχή...
    Αν αλλάζαμε τον τόπο και το χρόνο θα ήθελα να ήταν κάπως έτσι:


   Ένα μικρό πέτρινο χωριό χαρούμενο και γιορτινό! Η ιδέα ήρθε από μερικά καλοκαιρινά βότσαλα με σχήμα ξεχωριστό που στέκονταν όρθια.


   Έμπνευση από το pinterest, πινέλα και μπογιές, και να πως μπορεί κανείς να ξεφύγει έστω και λίγο από τη θλιβερή πραγματικότητα.






    Και για να μας φτιάξει λίγο ακόμα η διάθεση τα πέτρινα πηγαίνουν στο χριστουγεννιάτικο πανηγύρι της Κάτιας μας   και στην αντίστροφη μέτρηση της Δέσποινας!

    Ευχομαι να περάσατε όλοι καλά τις μέρες της αποκριάς όπως και τη σημερινή κι ας μην πετάξαμε χαρταετό. Μπορούμε να πετάξουμε τις επόμενες μέρες, κι άλλωστε, για εμάς, σημασία έχει να φτάσουν ψηλά οι χαρταετοί στη Βέρροια...
    Παραδοσιακά τέτοια μέρα ζυμώνουμε και φουρνίζουμε λαγάνες και μαζί την κυρά Σαρακοστή με τα εφτα πόδια που θα μας συντροφεύει ως το Μεγάλο Σάββατο που τελειώνει η νηστεία και σπάμε το τελευταίο ποδαράκι.



   Αλλά και τις προηγούμενες μέρες μπορεί η γρίπη να είχε κέφια, το ίδιο είχαμε κι εμείς και δε το βάλαμε κάτω. Όπου πάρτι και γιορτή τσουπ και μέσα- με το μισό ΕΟΦ στην τσέπη,αλλά μέσα. Εγώ μόνο την Τσικνοπέμπτη και τις ψησταριές στο σχολείο έχασα, αλλά με... πρώτη ευκαιρία θα τις ξαναστήσουμε.
    Στο πάρτι του συλλόγου γονέων  μικροί- μεγάλοι περάσαμε σούπερ!

Πάμε για ρεσάλτο;

Παππούς ετών 12...

   Φτιάχνοντας το ενθύμιο της βραδιάς, φέτος δεν ζωγράφισα τα μπουκάλια του κρασιού αλλά βοτσαλάκια με καρδούλες, αφού ήταν και του αγίου Βαλεντίνου. Τις σκορπίσαμε πάνω στα τραπέζια και φεύγοντας τις έπαιρναν μαζί. Εντάξει, δεν τα πάω καλά με τον καρδουλολουτρινοκόκκινο χαμό των μαγαζιών, αλλά απόκριες είναι, κάνουμε πράγματα που δε θα κάναμε σε άλλη περίπτωση!Χα,χα!



   Για την Κυριακή της αποκριάς οι σύλλογοί μας ετοίμαζαν διάφορα αλλά η βροχή έπεφτε ασταμάτητα. Λίγοι θαρραλέοι βγήκαν με ομπρέλες στην πλατεία για το κάψιμο του καρναβαλου.




          Δεν πειράζει, ευχόμαστε να είμαστε καλά και του χρόνου κι ας βρέχει...

    Για την πρώτη ανάρτηση του καλοκαιριού είπα να διαλέξω κάτι πολύ που ταιριάζει πολύ στην εποχή : βοτσαλάκια θαλασσινά ζωγραφισμένα. Είναι οι πιο αγαπημένοι καλοκαιρινοί θησαυροί, μαζί με τα ξύλα που ξεβράζει η θάλασσα. Έχω φτιάξει πολλά τέτοια βοτσαλάκια με διάφορα θέματα, μα σήμερα θέλω να σας δείξω κάποια που αγαπώ περισσότερο . Πρώτο το ψαράκι που "...κολυμπάει με τη μαμά" ,θέμα παρμένο από το βιβλιαράκι των εκδόσεων  Εργάνη για τις ζωγραφιστές πέτρες, που το έφτιαξα όταν περίμενα το πρώτο μου μωράκι:





    Κατά καιρούς έχω μαζέψει πετρούλες με πολύ ακανόνιστα σχήματα που θα' λεγε κανείς ότι είναι άσχημες και δεν κάνουν για ζωγράφισμα, στην πραγματικότητα σου κλείνουν το μάτι και περιμένουν να μαντέψεις αυτό που έχουν να σου πουν...Όπως αυτό το παπουτσάκι, που έχει περπατήσει χιλιόμετρα εδώ και κάποια χρόνια:


 Πριν λίγες μέρες απόκτησε και συντροφιά ένα καπελάκι για τις καλοκαιρινές βόλτες:


  Και για να μη νομίζετε ότι ψωνίζουμε ό,τι να' ναι... δείτε και την πίσω πλευρά :


 Στην ίδια κατηγορία των "παράξενων" ανήκει κι αυτό το παπάκι:





Όπως καταλαβαίνετε είναι υλικό εύκολο, χωρίς κόστος και με πολλές δυνατότητες. Όλα αυτά το κάνουν  ιδανικό και για τα παιδικά χεράκια, τα οποία διαρκώς θέλουν να δημιουργούν. Καμαρώστε κάποια από τα έργα τους:



Και μετά από όλα αυτά να σας δείξω και το δωρο της Μάγδας που ήρθε χθες και μου άρεσε πολύ. Για την ακρίβεια ήταν δύο δώρα ένα ξύλο κοπής- ημερολόγιο και ένα αρωματικό για τη ντουλάπα πολύ όμορφα διακοσμημένο!

                                            
                                                       Ευχαριστώ πολύ Μάγδα μου!!!