Άσπρα καράβια τα όνειρά μας
                                                   για κάποιο ρόδινο γιαλό ....


     Όσο κι αν θέλουν άνθρωποι μαυροντυμένοι να σκοτίσουν το νου μας, όσο κι αν υπάρχουν ηγέτες μικροί που μας καταδικάζουν να ζούμε μια γκρίζα ζωή χωρίς προσδοκίες για το αύριο...
                                                   


     ... εμείς θα υποδεχόμαστε το φωτεινό ελληνικό καλοκαίρι με χαρά και θα ονειρευόμαστε θαλασσινά ταξίδια.

                                                


    Αυτό ήταν ένα περσινό φουστανάκι που δεν ήθελε άλλο να' ναι βαρετό κι έβαλε πάνω του χρώματα για να υποδεχτεί το καλοκαιράκι.
   






   Έφυγε χθες κι Ζώρζ Σαρή, μια γυναίκα που μας συντρόφεψε στην εφηβεία μας με συναρπαστικές ιστορίες που άνοιξαν παράλληλα δρόμους στη σκέψη μας, ειδικά σ' εμάς , τα παιδιά περασμένων δεκαετιών, που λίγες φωνές είχαμε να μας μιλούν για τη σύγχρονη ιστορία μας.
   Ας της ευχηθούμε καλό ταξίδι.

    Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου και το αγόρι μας γίνεται 9 χρονών, ολόκληρο παλικαράκι πια! Τα τελευταία χρόνια όμως έχουμε καθιερώσει να γιορτάζουμε μαζί και τα γενέθλια της μικρής, που έρχονται σε λίγες μέρες μαζί με τη γιορτή της, αφού εκείνη τη μέρα είναι δύσκολο να καλέσουμε παιδάκια και να κάνουμε πάρτι.
   Έτσι, πάνω που τελείωσαν οι ετοιμασίες για το παζάρι άρχισαν για το πάρτι! Δεν είχαμε και πολύ χρόνο ,γι' αυτό οι προσκλήσεις εκτυπώθηκαν έτοιμες από το ίντερνετ.Οι τούρτες  ήταν το μεγάλο ζήτημα, η Θεοφανία είχε ξεκάθαρη άποψη κι από καιρό είχε ζητήσει τούρτα Barbie. Βρήκαμε μια κούκλα που να λυγίζουν τα γόνατά της, έφτιαξα ένα ωραίο κέικ σε φόρμα ,λίγη σαντιγί από πάνω κι έτοιμη!
 Ο Χαράλαμπος από την άλλη είχε ένα σωρό ιδέες, που φοβάμαι ότι ούτε ο Παρλιάρος δε θα τις κατάφερνε. Καταλήξαμε σε κλασική τούρτα με παντεσπάνι , μια στρώση κρέμα ζαχαροπλαστικής βανίλια και μία κακάο κι από πάνω φτιάξαμε με μπισκότα για μιλφέιγ ένα έλατο, το χιονίσαμε με σαντιγί και το στολίσαμε με καραμελάκια.
   Εντάξει, δεν ήταν αυτό ακριβώς που είχα φανταστεί,αλλά δε βρήκα άλλα μπισκότα. Πάντως στα πιτσιρίκια άρεσε κι έτσι δε μίλησα.
Το παιδικό μενού ήταν το κλασικό :κεφτεδάκια,τυροπιτάκια, πιτσάκια κτλ.


 Για ενθύμια είχα σκεφτεί να κάνω στολίδια από τσόχα αλλά δεν προλάβαινα με τίποτα, τα άφησα για του χρόνου και τους έβαλα μέσα σε σακουλάκια ένα στολιδάκι ξύλινο, ένα γιορτινό γλειφιτζούρι και μια σοκολατίτσα.
Πάντως περάσαμε πολύ όμορφα, και τα κουτσούβελα το χάρηκαν κι οι μεγάλοι βρήκαμε την ευκαιρία να μαζευτούμε και να πιούμε ένα κρασάκι όλοι μαζί...

Την επόμενη μέρα είχε τα γενέθλιά του ο καλύτερος φίλος του γιου μου. Αυτά τα δυο παιδιά γεννήθηκαν με λίγες ώρες διαφορά κι από το μαιευτήριο ως τώρα είναι αχώριστα!
Ξέραμε καλά ότι ο Νικολάκης αγαπάει πολύ τα στρουμφάκια και ειδικά τον Μπαμπαστρούμφ και πως του αρέσουν και τα μπλουζάκια που ζωγραφίζω στα δικά μου παιδιά, οπότε, να το δώρο του:

   Πάντα μαζί με ένα βιβλίο, μην ξεχνιόμαστε!

 Την ώρα που βγαίναμε από το σπίτι ο δρόμος απέξω ήταν κάπως έτσι:
  Αλλά είχαμε να πάμε μόνο ως την επόμενη γωνία. Δυστυχώς από χθες άρχισε να το λιώνει μέσα στο χωριό και μόνο το βουνό είναι χιονισμένο πλέον...

  Αυτά ήταν τα νέα μας! Σήμερα πήραμε και βαθμούς κι η χαζομαμά πάλι συγκινήθηκε και καμάρωσε, γιατί βλέπει ότι οι κόποι μας πιάνουν τόπο... Αύριο θα πάμε στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου!

     Σήμερα θέλω να σας δείξω μερικά ρουχαλάκια των παιδιών από τα χεράκια μου.Όχι ,δεν άρχισα να ράβω -ακόμα τουλάχιστον - αλλά έπιασα πινέλα ,χρώματα ,κουμπιά και κορδέλες!
    Ένας όμορφος τρόπος να αλλάξουμε τα ρούχα μας είναι η ζωγραφική με χρώματα κατάλληλα για ύφασμα. Μη σας φοβίζει, είναι εύκολο και αντέχουν στο πλυντήριο και στο σίδερο μια χαρά. Προσοχή ,όμως, ζωγραφίζουμε ρούχα αφού τα έχουμε πλύνει τουλάχιστον μια φορά πριν, αλλιώς τα χρώματα θα θαμπώσουν. Ύστερα τα αφήνουμε να στεγνώσει η μπογιά για 24 ώρες, τα σιδερώνουμε από την ανάποδη μια φορά και με γεια μας!
    Έτσι έγινε αυτός ο μικρός Πρίγκιπας, ο πολυαγαπημένος, για τον δικό μου μικρό πρίγκιπα :

   Στη μεγάλη  μου νεράιδα διακόσμησα ένα μπλουζάκι χωρίς ζωγραφική, αλλά με τρόπο που θυμίζει ζωγραφική:

  Σειρά είχε το μικρό ξωτικό μας. Είχα δει ένα σχέδιο που είχε κάνει η Μαρία Προ'ι'μάκη  σε ένα φορεματάκι, εδώ, μου άρεσε πολύ και είπα να το φτιάξω σ' ένα δικό μας. Έγινε κάπως έτσι:


  Το σχέδιο συνέχιζε και πίσω:
Αλλά τότε προέκυψε ένα πρόβλημα :
-Πού θα κοιμούνται οι μελισσούλες το βράδυ ,μαμά;
-Ε, καλά να φτιάξω μια κυψέλη...
- Έτσι στον αέρα θα κρέμεται; Να φτιάξεις κι ένα κλαδί. Α, και κοίτα να το κάνεις γερό, να ...μη σπάσει ...( !!! )
    Τι να έκανα; Ιδού και το κλαδί με την κυψέλη:


 Και το έργο μας ολοκληρωμένο:





   Πώς σας φαίνονται;